|
Verwinterd
Als de meeuw die neerstrijkt
op een begraven zandbak en als
een enkel herfstblad dat paden
langs de takken baant,
Zó teken ik een voetstap:
een spoor van een enkel
lettergreep
uit mijn naam.
Voor de rest,
ben ik verwinterd
slapend als de tuin.
De reis van zoeken
Waar zijn we?
Je jas ruikt als altijd naar
langgeleden-uitgevallen-dennennaalden
blijven hangen van de winter, net als
herinneringen.
Zoals elke avond de wolken
langzaam donkere vegen maken
in de lucht, alsof ze verven tot alles
verdwenen is en hoe wij dan
de wereld weer met lantaarns
herschilderen.
We zijn als kunstenaars van patronen
wanneer het grind kreunend kraakt
onder onze voeten.
Laten we een reis beginnen,
ik houd zo van
onbegonnen
roekeloos zoeken
en ook zo
van de nacht.
Als een stad in de ochtend
Je bent net, als een stad in de ochtend.
Het dauw op het gras is als condens
op je lippen, doorzichtig als glas en
vochtig als je adem.
De kronkels in je lichaam zijn als
verweerde straten met getekende
stenen, als sporen in de groeven
van je huid.
Hoe vaders vroeg de steden vullen,
kinderen wekken, jassen ritsen, auto's
starten, zo omarm je mij, rits je mij,
start je mij, kus je mij.
Het grijs van de ochtend, het vangt zich
in lege wegen en verbrokkeld asfalt.
Zijn ontwakende stilte is zwijgzaam
evenals jouw gedachten in de morgen.
|
