|
uit het bed
- dat net nog van ons was -
glijd ik schoorvoetend in de dag
die als een sneeuwtapijt haast onberoerd
langzaam opensmelt
ik draai witgrijze nevel uit de kraan
van de douche die jij niet zag
omdat voor jou de tijd
niet stil bleef staan
druppelings schuif ik
zonder jouw lach
aan het ontbijt
van de druilerige dag
die jij vooraf moest gaan
en op de verlaten autostrade
zie ik tussen wissende stralen
ons bed
|
