|
het wachten kruipt als trage naaktslak over
natte tegels, zo troosteloos met nog een
lange weg te gaan
de tijd lijkt zich te hechten aan de zwarte
vlakken, een klok verraadt aanwezigheid met
nadruk van een tik
m’n glimlach heb ik afgedaan, illusie doolt
nog met gesloten ogen, misschien
beweegt de wind het licht
ik raak de angst aan met een rusteloos
verdoven, het spook van spanning heeft
een strak gezicht
de trilling van geluid meldt een bericht
en zet het pijnlijk wachten stil
|
