|
Elysium
soms kan het allemaal ook veel zijn
niet te veel maar een soort overvloed
welke iemand op de plaats laat staan
door een veelvoud van schone beelden
zoals vanmiddag in de paden
tussen de kasten en de schappen
met al die gebundelde woorden
die me dwongen om te gaan zitten
toen ik jou daarna zag dronk ik wijn
at ik nectar met te weinig tong
huilde ik leeg nog was ik te klein
om zoveel te kunnen ontvangen
Hoe het ging
Er was wel licht maar dat hing ergens.
Je wees naar waar je dacht dat het moest, zijn
maar je zag het niet direct.
Zo ook de geluiden die als echo's wegstierven
of juist met leven begonnen.
Niemand wist het. Het gebeurde.
De schelpjes rommelig verstopt, want wij
zagen graag een natuurlijke omgeving.
Met dezelfde letters sloeg de zee andere woorden
en dichtte ze teruggetrokken.
Wij waren bevreesd voor dat moment en
weggespoeld luchtte wij ons hart.
De dauwdruppel in een uithoek van het heelal,
gedirigeerd door een schijfje, begreep ons niet.
Het strand lag er gedomesticeerd bij.
Schaamteloos in vreemde handen
ik voel geen schaamte om verdriet
stromend in vreemde handen
leg ik mijn woorden open
en bloot zal men mij zien
ik stotter zonder angst verhalen
in gesprek met onbekenden
vertel ik over prozac
en over solo seks
de koetjes en kalfjes van het café
luchtige praatjes over het weer
de nek los en armen slap
dat lukt alleen bij jou
|
