|
Mont Ventoux
In het barre maanlandschap zet ik
met groteske trappen een voor de mensheid
onbenullig kleine stap. Hier is de god
die ik ben
in mijn diepste gedachten
dood. In de catharsis van het zelfverlies
kom ik louter mezelf tegen.
Hoe vlot ook de vers geoliede ketting
in de kamwielen haakt,
de tanden knarsen.
Nooit loopt het helemaal gesmeerd. Het rad
dat voor mijn ogen draait
biedt immers geen verzet
tegen al te menselijk tekort.
Kies
De slaande deuren spreken weer
voor zich. Ik ben
een geoefend lezer
van ongesproken taal. Je zoekt het gewoon zelf
maar uit,
zwijgt ze.
Ik wil altijd wel wat zeggen
maar dan klinken mijn woorden als buigbaar karton.
En wat uit het hart op de lippen komt liggen, bijt en blijft
hangen in de mond
als een holle kies.
Dus glim ik
groen en als een boer
lacht ze
een wit gebit
bloot. Alles kies
gepoetst en netjes
in het gelid.
Dichtwerk
Hij speelt wat luchtgitaar. Dat hoort ze
nog het liefst. Als hij zich stom
stil houdt
aan de maat
van alle dingen
die hij wil
bezingen maar niet kan.
Maar dan ontplooit hij zich
en gebaart
in meerzinwekkende taal:
jij hebt makkelijk praten.
Verlangen
Toen werd je simpelweg kort gehouden:
Kortaf klonken steeds de metten
en met je kortgewiekte kop en
te korte broek kon je niet anders
dan hopeloos tekort schieten.
Nu durf ik al eens verlangen
om vrede te nemen
met wat te kort werd gedaan.
Maar korte pijn snijdt diep en duurt in wezen
levenslang.
|
