|
Ze zit in het restaurant van de luchthaven. Daar zit ze al twee uur. Ze registreert de mensen die binnenkomen. De Italianen aan het tafeltje naast haar kwamen iets later dan
zij, het stel tegenover haar zat er al toen ze binnenkwam. Over vijf minuten moet ze bij de gate zijn. Eigenlijk kan ze nu al haar spullen pakken en er rustig heen lopen, maar ze blijft zitten. Ze kan niet weg. De
mensen houden haar met hun blikken bij zich. Hoe zou ze als enige door de ruimte kunnen lopen, terwijl iedereen haar verraad ziet? Ze probeert het nog door te vragen hoe laat het is. Misschien als de tijd hardop
wordt uitgesproken dat het makkelijker zal gaan.
'Vijf voor vijf,' antwoordt de Italiaan kortaf.
Vanaf haar tafeltje heeft ze uitzicht op de brede gang waar toeristen met bagage slepen, kinderen meetrekken
of rustig langs winkeltjes lopen.
Vijf uur. Ze wacht. Niemand beweegt. Niemand maakt aanstalten om naar de gate te lopen. Iedereen komt te laat. Het is alsof er lijm over haar tafel is gegoten. Als ze een arm
wil verplaatsen gaat het traag, draden naar de tafel.
Kwart over vijf.
Final boarding. Ze kijkt even naar buiten, vliegtuigen staan naast elkaar op het eindeloze asfalt. Ze kan niet zomaar opstaan. Niet als
enige.
Ze denkt aan Mark. Zijn foto's waren altijd onscherp. Een man die opstaat. Klik. Een vrouw die zich naar een ander buigt om te kussen: niet de kus, niet het moment ervoor, maar precies daartussen, zodat
je bijna de streep van de beweging kunt zien en niet weet of alles al voorbij is of dat de geschiedenis nog moet beginnen.
Was Mark al geïnteresseerd in het tussenmoment voordat hij haar kende? Bracht ze hem op
ideeën. Begin, einde?
Ze staat op. De Italianen kijken verstoord. Ze hebben ondertiteling. Ze verstart in het moment van Mark en valt dan terug. Pas na een tijdje durft ze op te kijken. De familie negeert haar.
'Final call voor Suzan Major'.
Haar hoofd schiet omhoog.
'Final call for KLM flight 81 to Amsterdam. Suzan Major please proceed to the gate.'
Iedereen kijkt haar kant op. De ogen hebben de gaten in
haar lichaam gevonden. De familie-erfenis. Altijd ogen. Ze blijft heel stil zitten en voelt hoe de blikken haar verder uithollen.
Ze zijn grondig te werk gegaan. De ogen kropen onder haar huid, ploegden
haar binnenste buiten tot niets meer van haar zelf was. Ze wil niet alleen maar bestaan in een schemergebied. Wat wil zij wel? Ze heeft het denken opgegeven. Ze weet alleen wat ze niet wil. Zwemmen zonder armslag.
De verveling slaat toe. De mensen hangen onderuitgezakt. De muziek is te opgewekt voor de stemming die in het restaurant hangt. Een jongetje gooit zijn beker om. Zijn ouders deppen geïrriteerd de tafel met
servetten. Het jongetje leunt achterover. De tafel is droog, het wachten gaat door. Zij wacht tot ze wordt weg getrild. Iemand die een machientje aanzet. Even trillen, zoals je een hersentumor verwijdert, tussen
alle vitale functies door. Het zal niet lang meer duren. Thrill me, denkt ze, maar dan anders.
De Italiaanse familie gaat foto's bekijken. Hele pakketten worden er uit de tas gehaald. Zij denkt aan de eindeloze
reeks foto's bij haar thuis. Haar moeders bureau staat vol foto's van haar broers. Zij staat er niet tussen, ze durft niet te vragen waarom niet. De portretten spatten haar moeders toestel uit. Zij spat nergens uit.
Misschien zit ze nog in dat toestel. Moet ze voor haar moeder nog geboren worden. De broers staan er mooi op. Goed getroffen.
Het rare van de ogen is dat je ze toch verwacht. En opzoekt.
Het vliegtuig zal nu
weg zijn. Ze blijft zitten om het langzaam tot haar door te laten dringen. Langzaam is niet zo erg. Als alles een fractie minder hard gaat is het leven te volgen. Een goede deal, iets voor een reclameslogan. Ontvouw
u langzaam en vind uw geluk! Hoewel, sommige mensen willen hun eigen kanker niet horen groeien. Zij moet weten wat er misgaat en tijd hebben om erachter te komen wat het beste is. Onduidelijkheid voorkomen. Scherp
worden.
Ze wacht tot ze een teken krijgt. Thuis was het meestal haar vader. Een kort, geërgerd handgebaar 'wat ze daar nog deed?'
De Italianen staan als eerste op. De muziek wordt herhaald. Niemand kijkt
naar haar. De tafeltjes om haar heen raken leeg.
Ze staat als laatste op en is te laat. Voor alles.
|
|
