30 april 1955

In één nacht was alles anders; de lucht,
het water rond de zinken teil, de lauwe grond.
Wind had zijn scherpe tong verloren
en in de bomen waren vogels komen wonen
met wie mijn moeder zong. Lachend sloeg ze
de was uit. Feest moest het zijn;
er zwaaide iemand met een vlag.

Zo zou verlangen voortaan altijd zijn;
een waslijn, merels, lauwe spatten,
gebreide jurk en blote armen.
Voor eeuwig zonder woorden zou ik
de beelden blijven zien, de wonderen
voorgoed gevangen, nooit werd het meer
zo sprakeloos, zo hevig Koninginnedag.

30 april 1955 © Annemieke van Rooijen

Terug naar Schrijversweb 2005

Terug naar Schrijversweb

Terug naar Homepage