|
Seizoen
Al die woorden sijpelen als water door zijn handen
die hij eerst nog in gedachten had besloten. Al die woorden
struik'len telkens over beelden. Hier trekt
water diepe voren door de messen van de wind. Hier,
gedragen door een windvlaag, drijft een ekster langs en landt. Hier dampt
- golvend zand - een briesend paard voorbij. Hier
kleurt groen blad aarz'lend bruin, aan de vingers van de bomen. Hier leeft
licht tussen de stammen, aan de blaad'ren, in de kruinen. Hier valt
onvoltooide dood. Maar al die woorden
sijpelen als water door zijn handen die hij eerst nog
in gedachten had besloten. O het schilderen van beelden
en het zoeken naar één alomvattend alles van dat. Herfstbos.
Een apotheose
Het zonlicht dat even
gezichten bevlekt
waar gebleven?
Een sluier de wereld bedekt.
Paraplu schudt de druppels mistroost van zich af,
een stroompje van water
de randen behekt.
Het draait zich, verweert zich, bevecht het weer, gaf
het eindelijk op en
de wind gelijk gaf.
Als mieren
het water langs naden gelekt.
De stof als een zeepbel het bijna begaf.
Nog even. Regen valt scherp en precies
en voortdurend.
Nog even beschermende vlies
maar dan slapper en slapper, de kleur waaiert uit
en verloopt
nog even nog even verlies
van de lach en de kleur
randen verbleken en buigen en breken en
doodmoe glijden omlaag
vergeten eindeloos lappen drijven zwaar glad één -
Muze verhaal mij
Veel dichten. Veel dichten.
Een dieet van dichten, en vruchtensap.
Pennenvruchten en citrusvruchten
Als een heilige twee-eenheid.
Kleine details ter inspiratie:
Parmantige druppels langs
Het mistige glas.
Of het zoete deinen van
Het vruchtvlees op de rand.
O martelaren
O heiligen
Leid mij.
Leid mij op mijn knieën
Naar Compostela
Of laat mij kruipend
Het Heilige Land betreden
Waar het gouden sap
Uit de hemel komt.
|
