|
Annelies Kraaieveld heeft in haar verhaal 'De wandelaar' de spanning goed opgevoerd. De wisselwerking tussen het meisje en de man doet het ergste verwachten.
De hoofdpersoon,
Anja Westervoort, is getekend als een angstig muisje. De buschauffeur noch de medewerkster van de kabelbaan merken haar op. In Anja's hoofd klinken steeds de bezorgde vermaningen van haar ouders door. Een
onvolwassen, overbeschermde, onzelfstandige twintig jarige, wat doet zij daar in haar eentje op die berg? Bij voorbaat genieten van een mooie wandeling zeker niet. Jammer dat de schrijfster daar niet iets over laat
doorschemeren.
Zo'n meisje is natuurlijk geen partij voor de man die een kat en muis spelletje met haar speelt. Regelmatig jaagt hij haar angst aan met zijn vulgaire, provocerende opmerkingen, ( En eerlijk: ik
zou ook bang worden als ik alleen met zo'n
man in een kabelbaan zou zitten.) Maar soms speelt hij de zorgzame, de man die ze haar vertrouwen kan schenken. Anja kan dan ook moeilijk haar houding bepalen. Heel knap zoals de schrijfster dat heeft uitgewerkt. In de verhouding van het meisje en de man ligt de kracht en de waarde van dit verhaal. Mijn complimenten.
Alleen mis ik wel een duidelijk slot aan dit verhaal. Ik houd erg van een open eind, maar 'Een regelmatige kraak' is eerder geschikt als cliffhanger naar een nieuwe episode dan
als afsluiting van een verhaal. Er is te veel onbekende informatie. De lezer kan daar weinig mee en verwacht meer, wil weten hoe het afloopt.
Annelies Kraaieveld gebruikt erg veel bijvoeglijke naamwoorden en vergelijkingen en verliest zichzelf soms in details.
Goede vergelijkingen kunnen inslaan als een bom, maar
slechte halen een verhaal onderuit. 'Wolken die glijden als kinderen die tikkertje spelen.' Ik zie echt niet de overeenkomst tussen glijdende wolken en rennende kinderen. 'Een geluid dat als muziek in de oren
klinkt' is een afgesleten vergelijking die je als schrijver beter kunt vermijden, evenals trouwe wachtende honden en lood in de schoenen.
Te veel bijvoeglijke naamwoorden vertragen een verhaal
en details moeten er werkelijk toe doen. Hier denk ik bijvoorbeeld aan de beschrijving van de kabelbaan medewerkers. Zij spelen verder geen rol, maar zijn wel uitgebreid beschreven.
Zowel bijvoeglijke
naamwoorden als details moeten iets toevoegen aan het verhaal. Iedere auteur dient zich bij het overlezen van zijn werk afvragen wat gemist kan worden en wat de spanning en sfeer wel verhoogt.
De titel 'De Wandelaar' vind ik niet zo goed gekozen. De man is inderdaad van plan een wandeling te gaan maken, maar het grootste deel van het verhaal speelt in de kabelbaan.
Bovendien gaat het in dit verhaal niet om de man, maar om de vrouw en haar reactie op hem.
De dialoog is naturel en onmisbaar voor de voortgang van het verhaal.
En dan eindig ik zoals ik begonnen ben: 'Annelies Kraaieveld heeft in haar verhaal
'De Wandelaar'de spanning goed opgevoerd. Een plezier om te lezen. Nu graag nog het einde.
|
