|
Met een objectief oordeel heeft het niets te maken, ik kan er dus geen redeneringen bij opzetten, maar dit verhaal vond ik het meeslependst. Weer een perfecte ik-verteller, weer
die intense, persoonlijke toon, van een personage dat zowel gewapend als gelaten de heftige confrontaties met haar tegenspelers ondergaat. Wie zo kan schrijven die kan schrijven u weet dat clichés nu eenmaal
waar zijn en dat open deuren niet voor niets open staan.
Dat het toch een beetje wringt tussen de aanloop en de openbaring, ligt deze keer niet aan de finale, maar aan de signalen die de lezer wel eens op het verkeerde been zetten.
Perfect zijn de constateringen Verdomme, Snake moet hier al die tijd geweest zijn en In de Aldi staat Alfred opeens naast me met een idee, maar ik twijfel bij 'Noortje zit halverwege op de trap'
en ik voel mij misleid door de beschrijving van de gedragingen van Lisa, zowel in de winkel als later op het bankje. Er wordt van ons lezers veel gevraagd als we moeten geloven dat het hier een stem betreft
de beschrijving wijst te veel op een visuele ervaring. De ik-figuur is daar niet bezig met het losmaken van haar eigen schoen en toch komt ze met één schoen aan bij de therapeute.
Enfin daar denkt de auteur vast anders over. Mooie, veelbetekenende titel.
|
|